Ekonomiczne czynniki zmianowania
W tym wypadku chodzi głównie o organizację pracy, wykorzystanie siły roboczej, jaką dysponuje gospodarstwo (ludzkiej, zwierzęcej i mechanicznej), oraz o obniżenie kosztów związanych z produkcją. Dawniej gdy większość prac polowych wykonywano ręcznie lub za pomocą konnej siły pociągowej, w gospodarstwie uprawiano wiele gatunków roślin. Pozwalało to na lepsze rozłożenie prac w ciągu całego okresu wegetacyjnego, od wczesnej wiosny do późnej jesieni.
Obecnie pracę ludzką w coraz większym stopniu zastępują maszyny i narzędzia rolnicze oraz chemiczne środki ochrony roślin (do zwalczania chwastów, chorób i szkodników). Ceny maszyn są dosyć wysokie i aby koszty ich eksploatacji były jak najniższe, maszyny powinny pracować jak największą liczbę godzin w ciągu foku. Z tego względu w gospodarstwie zwiększa się powierzchnię przeznaczoną pod rośliny, przy których uprawie można wykorzystywać ten sam zestaw narzędzi, szczególnie służących do siewu, pielęgnowania i zbioru roślin. W ten sposób zmniejsza się w gospodarstwie liczbę uprawianych gatunków, a zwiększa powierzchnię pól, co poprawia stopień wykorzystania maszyn, zwiększa ich wydajność oraz upraszcza produkcję roślinną.
Dalszą konsekwencją, wynikającą ze świadomego wyboru gatunków do uprawy jest specjalizacja gospodarstw. Jest to korzystne również z punktu widzenia rolniczego, gdyż przy bardzo wydajnych i dobrze pracujących maszynach każdy zabieg uprawowy może być przeprowadzony szybko i dokładnie. Ponadto rolnik lepiej poznaje uprawiane przez siebie dwa czy trzy gatunki roślin, tzn. ich wymagania uprawowe, nawozowe, ich pielęgnowanie oraz ochronę przed chorobami i szkodnikami. Specjalizacja ma jednak wiele wad, o których nie należy zapominać. Najważniejszą z nich jest konieczność stosowania uproszczonych zmiano-wań. Zmusza to rolnika do odstąpienia od zasad prawidłowego zmianowania, co w konsekwencji może doprowadzić do zmniejszenia wielkości uzyskiwanych plonów. W uproszczonym bowiem zmia-nowaniu niektóre gatunki roślin są uprawiane przez dwa czy trzy lata na tym samym polu lub w gorszych stanowiskach, np.; rzepak ozimy-pszenica ozima - pszenica ozima - żyto lub buraki - jęczmień jary- pszenica ozima -żyto. Dlatego w uproszczonych zmianowaniach należy wprowadzać tzw. roślinę fitosanitarną. Może nią być roślina uprawiana w plonie głównym lub w poplonie, np. ścierniskowym lub jako wsiewka popionowa i przeznaczona na przyoranie. Do roślin fitosanitarnych zaliczamy: w stosunku do zbóż
- rzepak, rośliny motylkowe, kukurydzę, owies, a w stosunku do roślin okopowych
- kukurydzę, rośliny motylkowe.
Stosowanie uproszczonego zmianowania może być przyczyną zachwaszczenia pól na skutek stosowania wciąż tego samego herbicydu. Częściowo można temu zapobiec stosując prawidłową uprawę roli, a zwłaszcza starannie wykonując zespół uprawek pielęgnacyjnych i pożniwnych.