Podział roślin uprawnych na grupy może opierać się na cechach botanicznych, agrotechnicznych bądź użytkowych.
Rośliny okopowe. Do tej grupy roślin zalicza się następujące gatunki: ziemniak, burak, marchew, brukiew, a także kukurydzę. Cechą wspólną tych gatunków jest uprawa w szerokie rzędy. Najczęściej rośliny te są uprawiane na oborniku, gdyż tylko wówczas można spodziewać się największych plonów dobrej jakości. Nawożenie mineralne najczęściej jest nawożeniem uzupełniającym. Wartość stanowiska po roślinach okopowych jest bardzo duża, gdyż dzięki obornikowi gleba jest zasobna w składniki pokarmowe. Ponadto pod okopowe stosuje się głęboką orkę. Pole po okopowych jest dobrze odchwaszczone, ponieważ stosuje się w nich uprawę międzyrzędową i herbicydy doglebowe, a więc niszczące chwasty w ciągu dłuższego czasu.
Z tych względów rośliny okopowe są bardzo dobrym przedplonem dla wszystkich roślin jarych, np. buraki -jęczmień, buraki - bobik na nasiona, ziemniaki późne - groch, ziemniaki późne - len.' Natomiast rośliny ozime można uprawiać tylko po okopowych wcześnie schodzących z pola, np. ziemniaki średnio wczesne - pszenica ozima, ziemniaki bardzo wczesne - rzepak ozimy, ziemniaki wczesne -żyto.
Obecnie zaleca się również uprawę okopowych po okopowych, ztym zastrzeżeniem, że pod pierwszą roślinę okopową dajemy obornik, natomiast druga otrzymuje tylko nawozy mineralne. Na przykład: ziemniaki** - buraki pastewne, ziemniaki++ - buraki na nasiona. Należy jednak pamiętać, że nie wolno uprawiać buraków po burakach, ziemniaków po ziemniakach czy buraków po rzepaku, gdyż w takich stanowiskach dają niższe plony na skutek silnego zaatakowania przez szkodniki. Nierzadko zmniejszenie plonu może wynosić od 25 do 60%.
Roślinny motylkowe drobnonasienne (wieloletnie) i ich mieszanki z trawami. Rośliny te wydają duży plon jedynie na glebie zasobnej w składniki pokarmowe, o odczynie obojętnym oraz od-chwaszczonej. Po udanych roślinach motylkowych drobnonasiennych gleba nabiera struktury gruzełkowatej, jest zasobna w próchnicę oraz w składniki pokarmowe, szczególnie w azot, w formach dostępnych dla roślin. Z tego względu stanowisko po roślinach motylkowych drobnonasiennych jest uważane za bardzo wartościowe. Korzystny wpływ stanowiska po roślinach motylkowych wieloletnich na plony roślin następczych utrzymuje się około dwóch lat. Podobnie wartościowe jest stanowisko po mieszankach motylkowych z trawami, z tym zastrzeżeniem, że w pierwszym roku po zaoraniu wpływ tego stanowiska na plony rośliny następczej jest słabszy niż stanowiska po samych motylkowych, ale utrzymuje się on dłużej - do trzech lat. Odmienne działanie następcze roślin motylkowych drobnonasiennych niż ich mieszanek z trawami wynika z różnej zawartości azotu w pozostawianych resztkach pożniwnych. Azot uwalniany z resztek pożniwnych roślin motylkowych jest pobierany przez rośliny, a jego nadmiar wymywany z gleby. Natomiast azot uwalniany z resztek pożniwnych mieszanek jest tylko częściowo udostępniany roślinom, a duża jego część jest wiązana przez organizmy glebowe. Po roślinach motylkowych drobnonasiennych uprawia się rośliny wymagające dobrych stanowisk: rzepak ozimy, pszenicę ozimą i jarą, jęczmień jary pastewny, a także owies, kukurydzę, ziemniaki (gdy brakuje obornika). Przykłady: motylkowe (1 pokos) - rzepak ozimy, motylkowe - pszenica ozima, motylkowe -pszenica jara, motylkowe - owies - pszenica ozima.